Mađari u srcu Balkana
Jerusalim Evrope. Mnogi su na ovaj način opisivali Sarajevo u Bosni i Hercegovini u kojem danas živi oko 200 Mađara. Mađarsko udruženje građana HUM iz Sarajeva pomaže građanima od 1993. godine. Formirano je kao humanitarno udruženje, ali sada se uglavnom bavi očuvanjem identiteta lokalnih Mađara i učenjem jezika.
„Zahvaljujući podršci mađarske države imamo jedno malo sedište, to je Mađarska kuća, gde predstavljamo mađarsku tradiciju, imamo i jako lepu biblioteku, gde se mogu čitati mađarske knjige, održavamo nastavu mađarskog jezika i mesečno bar jednom imamo programe za decu, ili okupljanja porodica, ili oba događaja“ kaže Mira Muratović, predsednica Mađarskog udruženja građana HUM u Sarajevu.
Udruženje neguje odlične kontakte širom Karpatskog basena, posebno sa vojvođanskim Mađarima, jer su sarajevski Mađari većinom poreklom iz Vojvodine, upravo kao i Tunde Varadi, koja je 2019. godine u Sarajevo stigla posredstvom Programa „Kereši Čoma Šandor“ i od tada tamo živi.
„Drugačije je kada čovek kao turista ode negde, i drugačije je kada tamo živi, među tim ljudima sa kojima proživljava svakodnevicu, praznike koje tamo ljudi praznuju i veoma mnogo sam naučila, upravo zahvaljujući tome što su aktivnosti, poslovi koje treba obaviti, ili koje organizujemo veoma raznovrsni.“
Program je pripremio Počasni konzulat Bosne i Hercegovine.
Đerđ Terek, počasni konzul u Počasnom konzulatu Bosne i Hercegovine u Segedinu kaže: „Dugo vremena poznajem ovo udruženje, Sarajlije, i pozvao sam ih da dođu kod nas, pokažu nam Sarajevo, svoj grad, svoj život, kako žive Mađari u ovom divnom gradu.“
Na promociji je predstavljena i knjiga Dore Fulop: „Pozdrav iz Sarajeva“ koja je ranije boravila u Sarajevu kao stipendista. Knjiga obuhvata razgovore sa članovima mađarskog udruženja na mađarskom i bošnjačkom jeziku.
Dora Fulop kaže: „Čika Bela je jedan od osnivača udruženja, koji je u sred granatiranja Sarajeva potražio Mađare u gradu, on je, na primer, pričao da kada je bio dete u Vojvodini, ispod džakova slame su sakrivali mađarske zastave, jer onda se nije mogla javno pokazati. Druga je priča Zvonka Heđija koji je pretrčao preko aerodroma, koji je u to vreme kontrolisao UNPROFOR, kako bi izašao iz Sarajeva, na teritoriju izvan kako bi potražio pomoć za svoju porodicu.“
Osim predstavljanje knjige otvorena je i izložba fotografija Dore Fulop „Bosna-Hercegovina, kako je ja vidim“ a predstavljen je i dokumentarni film Klare Gordan Šifliš „Mađari na obali Miljacke – gospođa Irma“.
