Šesti oktobar obeležava se kao Dan sećanja na aradske mučenike

Lajoš Aulih, Janoš Damjanič, Aristid Dešefi, Erne Kiš, Karolj Knezič, Đerđ Laner, Vilmoš Lazar, Karolj Lejningen-Vesterburg, Jožef Nađšandor, Erne Peltenberg, Jožef Švajdel, Ignac Terek i Karolj Večei.

Kult aradskih mučenika započeo je već istog dana kada su pogubljeni – svega nekoliko sati nakon pogubljenja mase ožalošćenih ljudi hrlile su na mesto stradanja. Tog dana svi su plakali i molili se, a prodavnice i javna mesta bile su zatvorene.

O podizanju javnog spomenika ili spomen-obeležja u čast mučenika moglo se razmišljati tek posle Nagodbe. Posmrtni ostaci jedanaestorice njih položeni su na večni počinak 6. oktobra 1974. godine u kripti unutar Spomenika mučenicima u Aradu. Danas se uspomena na aradsku trinaestoricu čuva širom Panonske nizije – kroz javne spomenike, ulice i trgove koji nose njihova imena, kao i kroz redovne komemoracije.

Od trinaestorice aradskih mučenika, četvoro je bilo poreklom sa Južnog Banata. Jožef Švajdel bio je iz Sombora, dok je Karolj Lejningen-Vesterburg, iako rođen u Nemačkoj, postao veliki zemljoposednik u Novom Bečeju preko svoje supruge. Sudbina Vilmoša Lazara i Ernea Kiša povezana je sa Zrenjaninom.

Mađarska vlada je 24. novembra 2001. godine proglasila 6. oktobar nacionalnim danom žalosti. Tog dana mađarska zastava se spušta na pola koplja, a na javnim zgradama ističe se zastava žalosti.

U Vojvodini se u više naselja održavaju komemoracije.